Bovenop den berg…

In het kader van mijn opleiding tot sportverzorger trokken we einde mei naar Mornas, aan de voet van de Mont Vontoux. Het reisgezelschap bestond enerszijds uit het 7de jaar sport van de sportschool van Wemmel en anderzijds uit studenten van de opleiding sportverzorging. De leerlingen van Wemmel moesten ter plaatste elks een sportles geven als eindexamen van het vak fitnessbegeleiding en de Mont Ventoux oprijden als examen sport. De sportverzorgers kregen allen één sporter toegewezen die zij gedurende een week moesten verzorgen als onderdeel van hun stage.

Gezien er meer verzorgers dan sporters waren, mochten ook enkele sportverzorgers zich ‘opofferen’ om de Mont Ventoux op te rijden en die dag verzorgd te worden i.p.v. te verzorgen…. Daar ik de Mont Ventoux enkel ooit als kind vanop de achterbank van onze oude Ford Taunus mocht aanschouwen, moest ik er niet lang over nadenken… Mijn fiets mocht mee op de bus naar Mornas…

Onze fietstocht stond gepland op donderdagochtend. Er was een strakke planning uitgezet: 7u opstaan en correct ontbijten, vervolgens drinkenbussen verzorgen voor de fietsers en tegen 9u de bus op…. Vanaf maandagvaond stak de Mistral echter de kop op: zelfs op onze – onder de bomen verscholen – camping, waaide het terrasmeubilair vrolijk het terras af alsof het gewichtsloos was. Woensdag was de Mont Ventoux zelfs vanaf de voet van de berg afgesloten…. Maar donderdag, in de late voormiddag zou de wind gaan liggen. Zo kwam het dat wij op het warmste van de dag: 12u30, bij een flinke 27° op onze fietsen klommen om vanaf Bedoin de ’kale berg’ aan te vallen.

Al meteen na de eerste kilometers, nog voor ik goed en wel aan het bos kwam, stond ik al op mijn kleinste plateau… Gelukkig bleek de basisconditie nog voldoende goed om traag maar gestaag het bos te overwinnen en richting Chalet Reynard te peddelen. Vanaf daar zou je op het plateau komen en zou er meer verkoeling zijn. Want het bos was heet en onverwacht schaduwloos voor een bos. Gelukkig had ik topverzorgers die niet enkel met frisse drinkenbussen en aanmoedigingen langs de weg stonden, maar ook natte washandjes aangaven om het zweet uit mijn ogen te wassen.

Die plateau sloeg me wel een beetje tegen, gezien hij naar mijn gevoel een beetje te veel stijgingspercentage had om een plateau te mogen noemen… Eens uit het bos doemt de top van de Mont Ventoux op alsof hij maar net enkele flinke trappen van je weg is… niets is minder waar… En die laatste kilometer was er bijna te veel aan: had hij nog iets langer geduurd, hadden de billen ‘njet’ gezegd… Maar we zijn er geraakt… bovenop den berg… 2u20, geen memorabele daad, maar ooit doe ik hem nog wel eens beter…

En dan, als beloning voor de lange klim: de lange afdaling! En afdalen hebben we gedaan! Met een persoonlijk record op de kilometerteller van 67km/u! Dat was knallen…. Jammer dat het zo snel voorbij was!

Leave a Comment

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.