Kraftsman Trailrun

Tot 2x toe deed het lopen me bij de Kraftsman offroad triatlon in Rotem de das om. De eerste keer was de verkramping van mijn quadriceps zo fel dat ik al strompelend de meet overkwam. Op 300 meter van de eindmeet werd ik ingehaald ingehaald (ondanks een sterk fietsnummer dat me ruim 5 minuten gaf op mijn opvolger) en moest ik mijn 2de plaats afstaan: 2x pijnlijk dus. Hoogtijd dus om eens uit te testen wat er toch zo fout loopt: blaas ik mezelf op tijdens het mountainbiken of ben ik gewoon desastreus slecht in het offroad lopen. Vanuit dat oogpunt schreef ik me in voor de 5km Kraftsman Trailrun.

Ginds toegekomen werd me al snel duidelijk aan mijn borstnummer dat de meeste lopers niet gekomen waren voor de 5km, maar wel voor de 15 en de 30km. Bij het vertrek van de 30km liep het startplein half-leeg, een kwartier later vertrok zowat de gehele andere helft van het deelnemersveld voor de 15km. 18 personen bleven staan om de 5km te lopen, waaronder een aantal kinderen en start2runners… Even had ik spijt dat ik me toch niet voor de 15km had ingeschreven. Maar zodra het startschot werd gegeven, wist ik al snel weer waarom: dit parcours is mooi maar zeker en vast meedogenloos zwaar. Zeker in de 2de helft, waar de korte maar erg steile klimmetjes en afdalingen elkaar in een sneltempo opvolgen en er geen tijd is om even op adem te komen. Na de eerste steile klim, kon ik me losmaken van het ‘pak’, met één dame voor me in het vizier en één dame achter me, op de hielen… Zo konden we onder ons gedrieën toch nog lekker bikkelen voor een 1ste, 2de en derde plaats. Voor mij werd het de tweede plaats… en ik heb er – ondanks de korte afstand – voor afgezien… Ik weet het nu wel zeker: trailrunning is niet mijn dada… Voor die 15km volgend jaar, zal ik nog aardig wat mogen trainen…

Leave a Comment

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.